SLIJTBESTENDIG GIETIJZER  

SLIJTBESTENDIG GIETIJZER is een speciale legering van gietijzer met een hoge hardheid en uitstekende antiwrijvingseigenschappen, dat veel wordt gebruikt voor de vervaardiging van mechanische onderdelen zoals gereedschapswerktuiggeleiders, walsrollen, kogelmolenbekledingsplaten en andere technische componenten. De basis van het productieproces is de regeling van de chemische samenstelling, controle van de afkoelsnelheid en speciale warmtebehandelingsregimes om de vereiste microstructuur te verkrijgen. Hieronder vindt u een systematische beschrijving van de vervaardiging van slijtvast gietijzer.

Afhankelijk van de bedrijfsomstandigheden zijn slijtvaste gietijzeren onderverdeeld in twee hoofdcategorieën, die elk hun eigen productieprioriteiten hebben:

Antiwrijvingsgietijzers (werkend onder smerende omstandigheden)

Toepassingsgebied: machinegeleiders, zuigerveren, cilindervoeringen, enz.

Productieprincipe: er is een relatief zachte basis nodig om het smeermiddel vast te houden, terwijl deze tegelijkertijd harde fasen bevat om wrijving te absorberen. Meestal wordt perlitisch grijs gietijzer of gietijzer met een hoog fosforgehalte als basis gebruikt.

Belangrijkste technologische operaties: het verhogen van het fosforgehalte (0,4%–0,6%) om een fosfide-eutektisch middel met hoge hardheid te vormen, evenals het legeren met chroom, molybdeen, koper en andere elementen om de basis te versterken, de sterkte en de weerstand tegen vastlopen te vergroten.

Slijtvast gietijzer (werkt onder omstandigheden van droge wrijving of schurende slijtage)

Toepassingsgebied: bekledingsplaten van kogelmolens, ploegscharen, walsrollen, brekerhamers, enz.

Productieprincipe: een hoge en uniforme hardheid over het gehele volume is vereist; Slijtvastheid wordt voornamelijk geleverd door carbiden in wit gietijzer.

Belangrijkste technologische operaties: Op basis van wit gietijzer met toevoeging van legeringselementen (chroom, molybdeen, nikkel, vanadium) wordt gelegeerd wit gietijzer verkregen, of er wordt een “bleek”-proces toegepast om een oppervlaktelaag van wit gietijzer te verkrijgen terwijl grijs gietijzer in de kern behouden blijft.

CHEMISCHE SAMENSTELLINGSCONTROLE

De verhouding van legeringselementen is een bepalende factor voor de eigenschappen van slijtvast gietijzer:

Koolstof (C) en silicium (Si): koolstof is de basis voor de vorming van carbiden, verhoogt de slijtvastheid, maar vermindert de viscositeit; silicium bevordert de grafitisering. Slijtvast gietijzer maakt doorgaans gebruik van samenstellingen met een laag koolstofgehalte en een laag siliciumgehalte om de vorming van een gebleekte structuur te bevorderen.

Chroom (Cr): een van de belangrijkste legeringselementen. Chroom vormt zeer harde carbiden van het type (Cr,Fe)₇C₃, waardoor de slijtvastheid en hardbaarheid aanzienlijk toenemen. In gietijzer met een hoog chroomgehalte kan het chroomgehalte 26% -32% bereiken.

Molybdeen (Mo), Nikkel (Ni), Koper (Cu): Deze elementen worden voornamelijk gebruikt om de hardbaarheid van de basis te vergroten, waardoor de vorming van een martensitische of bainietstructuur wordt bevorderd, die de taaiheid verbetert met behoud van de hardheid.

Mangaan (Mn): stabiliseert austeniet; in gietijzer met hoge sterkte met gemiddeld mangaan is het gehalte ervan verhoogd (5% -9,5%), wat bijdraagt ​​aan de vorming van de structuur van martensiet en behouden austeniet.

Onzuiverheidscontrole: Het zwavel- (S)- en fosforgehalte (P) moet strikt worden gecontroleerd (doorgaans ≤ 0,1%) om heetscheuren te voorkomen en de taaiheid te verminderen.